ජීවිතයක් බේරාගත හැකි
සංවාදය

සැප්තැම්බර් මාසය සියදිවි නසාගැනීම් වැළැක්වීමේ මාසය ලෙස නම් කර ඇත්තේ, අප යමෙකු හොඳින් හඳුනනවා වුවද, ඔවුන් සැබවින්ම මුහුණ දෙන්නේ කුමන ආකාරයේ අභියෝගයන්ටද යන්න අප නොදන්නා බව අපට නිරන්තරයෙන් සිහිපත් කරමිනි.

සියදිවි නසාගැනීම යනු කිසියම් නිශ්චිත ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවයකට, වයසකට, පසුබිමකට හෝ එක්තරා පුද්ගල කොට්ඨාසයකට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ. පිරිමින්ට වඩා කාන්තාවන්ට ප්‍රශ්න වැඩි බව හෝ කාන්තාවන්ට වඩා පිරිමින්ට ප්‍රශ්න වැඩි බව අපට කිසිසේත්ම ප්‍රකාශ කළ නොහැකිය. සෑම පුද්ගලයෙකුම මුහුණ දෙන්නේ එකිනෙකට වෙනස් තත්ත්වයන්ට වන අතර, ඔවුන් වේදනාව විඳගන්නා ආකාරය මෙන්ම ඊට මුහුණ දීමට ගොඩනගා ගන්නා ක්‍රමවේදයන්ද එකිනෙකාට වෙනස් වේ.

සමහරු තමන් මුහුණ දෙන අභියෝග පිළිබඳව අන් අය සමග කතාබහ කරති. තවත් සමහරු ඒ පිළිබඳව නිහඬව සිටිති. තවත් සමහරු ආගමික වතාවත්වල යෙදෙති; කාර්යබහුල වෙති; ආදරණීයයන් සමග කාලය ගත කරති; එසේත් නැතිනම් හුදෙක් තම දෛනික ජීවිතය සාමාන්‍ය පරිදි ඉදිරියට ගෙන යාමට උත්සාහ කරති. සමහර අවස්ථාවලදී, පිටතින් ඉතාමත් සතුටින් පෙනෙන පුද්ගලයෙකු පවා කිසිදා කිසිවෙකුට නොපැවසූ බරපතළ මානසික පීඩනයක් හදවතේ රඳවාගෙන සිටිනවා විය හැකිය.

ගැටලු දිගින් දිගටම එකතු වී, තවදුරටත් ඒවා දරාගත නොහැකි යැයි හැඟෙන විට, එම වේදනාව පාලනය කළ නොහැකි සීමාවකට ඔවුන් පත්විය හැකිය. එබැවින්, සියදිවි නසාගැනීම් වැළැක්වීමේ උත්සාහයන් ආරම්භ විය යුත්තේ යමෙකු දැඩි අර්බුදකාරී තත්ත්වයකට පත් වූ පසුව පමණක් නොවේ. ඒ සඳහා බියකින් තොරව තම ගැටලු විවෘතව පැවසීමට තරම් ආරක්ෂිත පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීමෙන් එය ආරම්භ විය යුතුය.

සියදිවි නසාගැනීම සම්බන්ධයෙන් සෑම ආගමකම පාහේ විවිධ ඉගැන්වීම් සහ අර්ථකථනයන් පවතී. කෙසේ වෙතත්, අපගේ විශ්වාසයන් කුමක් වුවද, සියදිවි නසාගැනීමේ සිතුවිලිවලින් පෙළෙන පුද්ගලයෙකු එම තීරණාත්මක මොහොතේ තනි නොවිය යුතුය.

එමෙන්ම සියදිවි නසාගැනීම හෝ තමන්ටම හානි කරගැනීම “නිවටකමක්” හෝ “වීරකමක්” ලෙස හැඳින්වීමෙන් අප වැළකී සිටිය යුතුය. එවැනි ලේබල් ඇලවීම මගින් එම පුද්ගලයා මුහුණ දෙන මානසික තත්ත්වයේ බරපතළකම හෝ සංකීර්ණත්වය නිරූපණය නොවේ. මෙහිදී සැබවින්ම වැදගත් වන්නේ, එම තත්ත්වයට හේතු වූ වේදනාව හඳුනාගෙන, ඔවුන්ට අවශ්‍ය සහයෝගය ලබාගැනීමට උපකාර කිරීමයි.

අනෙකෙකුට උපකාර කිරීම යනු සෑමවිටම මුදල් වියදම් කිරීම, වෘත්තීය මට්ටමේ දැනුමක් තිබීම හෝ සෑම ප්‍රශ්නයකටම නිවැරදිම පිළිතුර ළඟ තබාගෙන සිටීමම නොවේ.

සමහර අවස්ථාවලදී, ඒ සඳහා කළ යුත්තේ හුදෙක් සාවධානව සවන් දීම පමණි.

යමෙකු තමන් දැඩි මානසික පීඩාවකින් පසුවන බව පැවසූ විට ඊට සවන් දෙන්න. යමෙකු හදිසියේම ඔබෙන් ඈත් වන බවක් හැඟේ නම් ඔවුන් පිළිබඳව සොයා බලන්න. ඔවුන්ගේ සුවදුක් විමසන්න; එමෙන්ම තම සිතැඟි විවෘතව ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුන්ට නිදහස් ඉඩකඩක් ලබා දෙන්න.

යමෙකු ගැන සොයා බැලීමට ඔබ ඔවුන්ගේ සමීපතම මිතුරාම විය යුතු නැත. එය පවුලේ සාමාජිකයෙකු, රැකියා ස්ථානයේ සගයෙකු, පන්ති කාමරයේ යහළුවෙකු, අසල්වැසියෙකු හෝ ඔබ දිනපතා දුටුවද පෞද්ගලිකව හොඳින් නොහඳුනන අයෙකු වුවද විය හැකිය.