ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றக்கூடிய
உரையாடல்

செப்டம்பர் மாதம், 'தற்கொலை தடுப்பு மாதமாக' அனுசரிக்கப்படுகிறது. நமக்கு ஒருவரை நன்றாகத் தெரிந்திருக்கலாம்; ஆனால், அவர்கள் தங்களுக்குள் எத்தகைய வேதனைகளைக் கடந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடிவதில்லை என்பதை இது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

தற்கொலை என்பது குறிப்பிட்ட பாலினம், வயது, பின்னணி அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மனிதர்களுக்கு மட்டுமே உரியது அல்ல. ஆண்களை விட பெண்களுக்குப் பிரச்சினைகள் அதிகம் என்றோ, பெண்களை விட ஆண்களுக்குத்தான் அதிகப் பிரச்சினைகள் என்றோ நாம் சொல்லிவிட முடியாது. ஒவ்வொரு தனிநபரும் எதிர்கொள்ளும் சூழல்கள் வேறுபட்டவை; அவர்கள் அனுபவிக்கும் வலியின் ஆழமும், அதைச் சமாளிக்க அவர்கள் கையாளும் முறைகளும் நபருக்கு நபர் மாறுபடுகின்றன.

சிலர் தங்கள் போராட்டங்களைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசுகிறார்கள்; மற்றவர்களோ அமைதியாகவே இருந்துவிடுகிறார்கள். சிலர் இறைவனைப் பிரார்த்திக்கிறார்கள், தங்களை எப்போதும் சுறுசுறுப்பாக வைத்துக்கொள்கிறார்கள், அன்பானவர்களோடு நேரம் செலவழிக்கிறார்கள்; அல்லது வெறுமனே அன்றாட வாழ்க்கையை வழக்கம்போல் கடந்து செல்ல முயல்கிறார்கள். சில நேரங்களில், வெளியில் பார்க்கும்போது மிகவும் மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றும் ஒருவர் கூட, யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளாத பெரும் மனச்சுமையை தனக்குள் சுமந்துகொண்டிருக்கலாம்.

பிரச்சினைகள் நாளுக்கு நாள் கூடிக்கொண்டே போகும்போது, இனி இதைத் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியாது என்ற நிலைக்கு ஒருவர் தள்ளப்படலாம்; அப்போது அந்த வலி எல்லை மீறிப் போகிறது. அதனால்தான், தற்கொலை தடுப்பு முயற்சிகள் என்பது ஒருவர் உச்சக்கட்ட நெருக்கடியை அடையும் போது மட்டுமே தொடங்கக்கூடாது என்கிறோம். மாறாக, எவ்வித அச்சமும் இன்றி ஒருவரால் வெளிப்படையாகப் பேச முடிகிற பாதுகாப்பான சூழலை உருவாக்குவதிலிருந்தே அது தொடங்க வேண்டும்.

தற்கொலை குறித்து ஒவ்வொரு மதத்திற்கும் தனித்துவமான போதனைகளும் பார்வைகளும் உள்ளன. எனினும், நமது நம்பிக்கைகள் எதுவாக இருந்தாலும், தற்கொலை எண்ணங்களால் தவிக்கும் ஒரு மனிதர் அந்தத் தனிமைத் தருணத்தில் ஆதரவின்றி விடப்படக் கூடாது.

அதேபோல், தற்கொலை அல்லது தனக்குத்தானே தீங்கு விளைவித்துக்கொள்வதை “வீரமானது” என்றோ அல்லது “கோழைத்தனமானது” என்றோ முத்திரை குத்துவதை நாம் தவிர்க்க வேண்டும். இத்தகைய வார்த்தைகள், ஒரு மனிதர் கடந்து செல்லும் மன உளைச்சலின் தீவிரத்தையோ அதன் சிக்கலான தன்மையையோ ஒருபோதும் பிரதிபலிப்பதில்லை. அந்த நிலைக்குப் பின்னால் இருக்கும் வலியை உணர்ந்து, அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளையும் ஆதரவையும் பெற்றுத் தருவதே இங்கு மிக முக்கியமானது.

ஒருவருக்கு உதவுவது என்பது எப்போதும் பணம் தருவதோ, மருத்துவ நிபுணத்துவம் கொண்டிருப்பதோ அல்லது எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் சரியான பதிலை வைத்திருப்பதோ மட்டுமே அல்ல.

சில நேரங்களில், மனப்பூர்வமாக அமைதியாகக் காதுகொடுத்துக் கேட்பதே போதுமானது.

ஒருவர் தான் மன அழுத்தத்தில் இருப்பதாகக் கூறும்போது, அலட்சியப்படுத்தாமல் கேளுங்கள். ஒருவர் திடீரென ஒதுங்கிப்போகும்போது, அவர்களைப் பற்றி அக்கறையோடு விசாரித்துக் கவனியுங்கள். “எப்படி இருக்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டு, அவர்கள் தங்கள் மனதைத் திறந்து பேசுவதற்கான சுதந்திரத்தையும் இடைவெளியையும் கொடுங்கள்.

அக்கறை காட்டுவதற்கு நீங்கள் அவர்களின் மிக நெருங்கிய நண்பராக மட்டுமே இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அது ஒரு குடும்ப உறுப்பினராக, உடன் பணிபுரிபவராக, வகுப்புத் தோழராக, அண்டை வீட்டுக்காரராக, அல்லது தனிப்பட்ட முறையில் அறியாவிட்டாலும் தினமும் முகம் பார்த்துப் பேசும் ஒரு நபராகக் கூட இருக்கலாம்.