කාර්යබහුල ජීවන රටාව, රැස්වීම්, අධ්‍යාපන කටයුතු, රැකියා සහ විවිධ වගකීම් සමග නිරන්තරයෙන් වෙහෙසෙන අපට, මොහොතකට නැවතී සැවොම එක්ව එම නිමේෂය විඳගැනීමට අවස්ථාවක් උදාවන්නේ ඉතා කලාතුරකිනි. ‘Golden Hour 2.0’ අප වෙත තිළිණ කළේ එවන් අනගි අවස්ථාවකි. එනම්, මීළඟට සිදුවන දේ පිළිබඳ අනවශ්‍ය නොසන්සුන්තාවයකින් තොරව, සුපුරුදු කාර්යබහුලත්වයෙන් මිදී, අප සංගමයේ සාමාජිකයන් සමග සැහැල්ලුවෙන් කාලය ගත කිරීමට හැකි වූ සුන්දර සන්ධ්‍යාවකි.
ආරම්භයේ සිටම එහි වූයේ හාත්පසින්ම වෙනස් පරිසරයකි. කිසිදු කාර්යයක් කඩිනමින් අවසන් කිරීමට හෝ වැඩසටහනක් සංවිධානය කිරීමට හෝ කලබලයක් එහි නොවීය. ඒ වෙනුවට සුහදව කතාබහ කිරීමට, සිනාසීමට, ක්‍රීඩා කිරීමට සහ එකිනෙකාගේ ඇසුර මැනවින් අත්විඳීමට ප්‍රමාණවත් කාලයක් අප සතු විය. අපි ආහාර පාන බෙදාගත්තෙමු; විවිධ රසකැවිලි එකිනෙකා අතර හුවමාරු කරගනිමින් රසවින්දෙමු. එමෙන්ම අප අතර ඇති වූ සෑම සුළු කතාබහක් පවා සුන්දර මතකයක් බවට පරිවර්තනය විය. සැබවින්ම, එකට හිඳ ආහාර ගැනීම, විවිධ මාතෘකා ඔස්සේ නිදහසේ අදහස් හුවමාරු කරගැනීම, එකිනෙකා හා විනෝද වීම මෙන්ම හාස්‍යජනක සිදුවීම් හමුවේ හදවතින්ම සිනාසීම වැනි සරල අවස්ථා, ජීවිතයේ කිසිදා අමතක නොවන මතකයන් බවට පත්වෙයි.
අප සියල්ලන් එක්රැස් වූ විට අපට ආවේණික වූ සජීවී කලබලකාරී බවද එහි අඩුවක් නොවීය. මිත්‍රශීලී සුළු වාදවිවාද, විනෝදජනක කවටකම්, නිමක් නැති කතාබහ සහ තේරුමක් නොමැති සුළු කරුණුවලට පවා සැවොම එක්ව මහත් සේ සිනාසුණු අවස්ථාවන්ගෙන් එම පරිසරය පිරී පැවතුණි. එම කෙටි කාලය තුළ සංගමයේ සාමාජිකයන් ලෙස අප සතු සියලු වගකීම් අමතක වී, සොඳුරු සන්ධ්‍යාවක් නිදහසේ විඳගන්නා හුදු මිතුරු පිරිසක් බවට පමණක් අපි පත්වීමු.
සංගමයක් යනු හුදෙක් ව්‍යාපෘති, රැස්වීම් සහ ජයග්‍රහණ මතම පමණක් ගොඩනැගෙන්නක් නොවන බව ‘Golden Hour 2.0’ අපට යළිත් පසක් කර දුන්නේය. සාමූහිකව භුක්ති විඳින ආහාර වේලක්, අහිංසක විහිළු තහළු, සැලසුම් නොකළ චාරිකා, සුළු මතභේද, දීර්ඝ සාකච්ඡා සහ කිසිදු ආටෝපයකින් තොරව තමන්ගේ සැබෑ ස්වරූපයෙන්ම සිටීමට හැකි මෙවැනි නිදහස් අවස්ථාවන් තුළින්ද සංගමයක බැඳීම අර්ථවත් වෙයි.
අවසානයේදී, අප ගමන ආරම්භ කළ ස්ථානයේ සිට බොහෝ දුරක් පයින්ම පැමිණ සිටියෙමු. පාවහන් නොමැතිව, මඳක් තෙතබරිතව, දැඩි ලෙස විඩාවට පත්ව සිටියද, අපගේ කතාබහ නම් ඒ වන විටත් නිමාවී නොතිබිණි.
“එහෙත් ඒ සියල්ලටම වඩා වැදගත් වන්නේ, කිසිදු නිල රැස්වීමකින් කිසිදා ළඟා කරගත නොහැකි වූ අමිල මතකයන් සමුදායක් හදවතේ රඳවාගෙන අප එතැනින් සමුගැනීමයි.”