வழக்கமான அவசர அட்டவணைகள், கூட்டங்கள், படிப்பு, வேலை, பொறுப்புகள் என எல்லாமே நம்மைச் சுற்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, சற்றே நின்று, எல்லாரும் ஒன்று சேர்ந்து அந்த நேரத்தை அனுபவிக்கும் வாய்ப்பு அரிதாகவே கிடைக்கிறது. ‘கோல்டன் ஹவர் 2.0’ எங்களுக்கு அப்படியொரு வாய்ப்பைத்தான் தந்தது, அடுத்தது என்ன என்ற கவலையே இல்லாமல், வழக்கமான பணிகளிலிருந்து விலகி, எங்கள் மன்ற நண்பர்களோடு அமைதியாக நேரம் செலவிட ஒரு அழகான மாலைப் பொழுது அமைந்தது.
நாங்கள் தொடங்கிய அந்த நொடியிலிருந்தே, அங்கிருந்த சூழல் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக உணர்ந்தோம். ஏதோ ஒரு வேலையை முடிக்க வேண்டும் என்றோ, நிகழ்வொன்றை நடத்த வேண்டும் என்றோ எந்த அவசரமும் அங்கிருக்கவில்லை. அதற்கு மாறாக, மனம் விட்டுப் பேச, சிரிக்க, விளையாட, ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருக்கவே எங்களுக்கு நேரம் இருந்தது. உணவைப் பகிர்ந்து கொண்டோம், தின்பண்டங்களை மாற்றி மாற்றிச் சுவைத்தோம்; அப்போது நாங்கள் பேசிய சிறு சிறு விஷயங்கள் கூட அழகான கதைகளாக மாறின. ஒன்றாக அமர்ந்து உணவருந்துவது, தொடர்பில்லாத பல விடயங்களைப் பேசுவது, ஒருவரையொருவர் கிண்டல் செய்வது, வேடிக்கையான தருணங்களை நினைத்து விழுந்து விழுந்து சிரிப்பது போன்ற எளிய விடயங்களே நெஞ்சில் நிலைத்து நிற்கும் நினைவுகளாக மாறுகின்றன.
நாங்கள் ஒன்றிணைந்தாலே, வழக்கமான கூச்சலும் கலகலப்பும் கூடவே வந்துவிடும். செல்லச் சண்டைகள், வேடிக்கையான நகைச்சுவைகள், ஓயாத உரையாடல்கள் மற்றும் எவ்வித அர்த்தமும் இல்லாத விடயங்களுக்குக் கூட எல்லாரும் சேர்ந்து சிரித்த தருணங்கள் என அங்கே எல்லாமே நிறைந்திருந்தது. சிறிது நேரத்திற்கு ஒரு மன்ற உறுப்பினர்களாக எங்களுக்கு இருந்த பொறுப்புகள் அனைத்தும் மறைந்து, அந்த மாலைப் பொழுதை ரசிக்கும் எளிய நண்பர்களாக மட்டுமே நாங்கள் அங்கிருந்தோம்.
ஒரு மன்றம் என்பது வெறும் திட்டப்பணிகள், கூட்டங்கள் மற்றும் சாதனைகளால் மட்டுமே உருவாவதில்லை என்பதை ‘கோல்டன் ஹவர் 2.0’ எங்களுக்கு மீண்டும் நினைவூட்டியது. பகிர்ந்துகொள்ளும் உணவு, வேடிக்கையான பகிர்வுகள், திட்டமிடாத பயணங்கள், சிறிய கருத்து வேறுபாடுகள், நீண்ட உரையாடல்கள் மற்றும் அனைவரும் இயல்பாக இருக்க முடிகின்ற தருணங்களாலும்தான் அது கட்டியெழுப்பப்படுகிறது.
நாங்கள் ஆரம்பித்த இடத்திலிருந்து வெகுதூரம் நடந்து வந்திருந்தோம், வெறுங்காலுடன், சற்றே நனைந்தபடி, உடலளவில் சோர்வோடு... ஆனால் அப்போதும் எங்களது பேச்சு நின்றபாடில்லை.
“எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, எந்தவொரு கூட்டத்தாலும் ஒருபோதும் தந்துவிட முடியாத விலைமதிப்பற்ற நினைவுகளோடு நாங்கள் அங்கிருந்து விடைபெற்றோம்.”